Artur Marek Wójtowicz

Pozdrowienia z Kenii (3)

Warunki naturalne Kenii są bardzo zróżnicowane. Wzdłuż wybrzeża ciągnie się wąska nizina. Wewnątrz kraju rozległy płaskowyż wznoszący się od 500 do 3000 m n.p.m. na południu, na zachodzie rozcięty głębokim rowem tektonicznym, stanowiącym środkową część Wielkiego Rowu Wschodniego. Najwyższy szczyt Mount Kenia (5200 m n.p.m.).

Kenia znajduje się w zasięgu klimatu równikowego z wyrównanym przebiegiem temperatur w ciągu całego roku. Występują dwie pory deszczowe (kwiecień-maj, listopad-grudzień). Ze względu na ogromne bogactwo zwierząt utworzono szereg rezerwatów i parków narodowych (najbardziej znane: Masai Mara, Nairobi i Tsavo).

Kenia posiada wiele zróżnicowanych terenów geograficznych. 2/3 kraju na północy i wschodzie zajmują półpustynie z akacjami.Natomiast na południu i południowym zachodzie znajdują się sawanny z wzniesieniami od 900 do 1525 m n. p. m.

Wspomniany przeze mnie Wielki Rów Wschodni ma na swoim terenie szereg alkalicznych jezior i wulkanów położonych na kierunku północ — południe. I tak, w północnej części kraju przy granicy z Ugandę dwa najwyższe szczyty kenii wraz z wulkanem Mount Elgon (4321 m n. p. m.). We wschodniej części kraju przy Oceanie Indyjskim znajdują się najurodzajniejsze tereny. Natomiast na wybrzeżu rozciąga się „buszowa sawanna„. Jezioro Wiktorii jest drugim co do wielkości słodkim jeziorem na świecie, leżącym w zachodniej części kraju.

* * *

Problem inkulturacji jaki podjąłem podczas ostatniej dyskusji z Walterem dał mi dużo do myślenia. Rzecz jasna wielu może zastanawiać się nad inkulturacją międzykontynentalną inni z kolei nad inkulturacją w samej tylko Europie. Nie mniej jednak problem ten często „przesiaduje„się w wielu umysłach.

Bardzo często jest tak, że społeczność miejscowa nie rozumie obcokrajowca który zamieszkuje jej terytorium, jeszcze gorzej jest jednak, gdy społeczność ta nie stara się nawet go zrozumieć. Swoją arogancją natomiast za wszelką cenę podkreśla, kto ma rację. Odwieczne „prawo pięści„ również i w przypadku inkulturacji może mieć doniosły wydźwięk. No właśnie, ale gdzie w tym wszystkim jest człowiek. Siła, władza, ignorancja.

Dzisiejszy świat promuje typ który można nazwać Homo Ekonomikus — czyli człowiek który ciągle goni za pieniądzem. Ciągle stara się stworzyć „Złotego Cielca” — XXI wieku.

Homo Ekonomikus — to największe „bydle” XXI wieku porzerające wszelkie wartości i uczucia. To przykre, ale prawdziwe.

W całej Kenii pracuje 60 psychiatrów i użalają się oni na bezrobocie, dla porównania w Szwajcarii wszystkie kliniki psychiatryczne są pełne. Nie trzeba wiele myśleć nad tym przykładem. Gdzie jest rodzina, miłość i wartości etyczne tam rzadziej pojawiają się problemy psychiczne. Gdzie istnieje prawdziwa rodzina, lub grono znajomych tam można mówić o możliwościach inkulturacji. Kiedyś usłyszałem opinię, że łatwiej się zaaklimatyzować człowiekowi z Europy w Afryce, niż europejczykowi w Europie. W takiej na przykład Szwajcarii. Ale psychologicznie jest to proste do wyjaśnienia. Jeżeli rodzina jest skłócona a Ojciec z Matką krzyczą na siebie bez przerwy naprawdę córka lub syn nie mają co pojawiać się ze swoimi problemami. Nikt ich po prostu nawet nie wysłucha. I tak też jest tutaj, gdy społeczeństwo jest zakłamane trudno jest doszukiwać się prawdy i szczerości. W Szwajcarii słowo „zakłamany„ jest raczej słowem zakazanym. Tutaj popularniej jest mówić, że ktoś jest dyplomatą. Ale przecież nie jest żadną tajemnicą, że najlepszym dyplomatą jest zawsze obłudnik.

Kolejna sprawa. Bardzo często osoba przebywająca w innym kraju szuka pomocy u innych. Często łatwowiernie im zawierza, a oni to z czasem wykorzystują przeciwko niej. Bardzo spodobało mi się stwierdzenie Waltera na temat takiej wspólnotowości: Jeżeli cała grupa ma tuberkulozę, a ty znajdziesz się w tej grupie i też ją „złapiesz„, nie możesz obwiniać ludzi za tę chorobę. Możesz obwiniać los. Ale tak sobie myślę, że mogę obwiniać ludzi, jeżeli wsześniej nie powiedzieli mi o tym że mają tę chorobę.

To tylko kilka myśli z naszej ostatniej rozmowy. Ale może myśli te staną się choć małym impulsem dla innych by zastanowić się nad kwestią inkulturacji.

Galeria:

Park Narodowy Amboseli

j.w